وقتی طوفان در ۱۰ سالگی برپا می‌شود: راهنمای ساده برای درک و مدیریت پرخاشگری
سن ده سالگی، دورانِ گذرِ پرچالشی است که در آن کودکان به دلیل عدم توازن میان رشدِ سریع هیجانات و تکاملِ تدریجیِ مهارت‌های فکری، مستعدِ رفتارهای پرخاشگرانه می‌شوند. این مقاله با زبانی ساده توضیح می‌دهد که چرا «انفجارهای رفتاری» در این سن لزوماً به معنای بدرفتاری نیست، بلکه نشان‌دهنده نیاز کودک به یادگیریِ مدیریتِ درونی است. با جایگزینی روش‌های تنبیهی با راهکارهای مبتنی بر «هم‌تنظیمی»، «نام‌گذاری احساسات» و «درنگ فیزیولوژیک»، والدین می‌توانند به کودک کمک کنند تا به جای برون‌ریزیِ خشم، مهارت‌های خودتنظیمی و تاب‌آوری را بیاموزد و با آرامش از این دوران گذر کند.
دو تله‌ی بزرگ برای نابودی اعتماد به نفس نوجوان
نوجوانی که ارزشش را از «تأیید دیگران» می‌گیرد (لایک، نمره، تشویق والدین) در بزرگسالی به فردی شکننده و وابسته تبدیل می‌شود؛ چون مغزش یاد گرفته «خودِ من به تنهایی معتبر نیستم». از طرف دیگر، گفتنِ «فقط اراده کن» بدون طراحیِ محیط، چون مغز نوجوان هنوز در حالِ ساخت است، به شکستِ حتمی می‌انجامد و او را به این باور می‌رساند که «من بدذاتم». راهِ درست این است که به جای گره زدنِ ارزش او به تأیید بیرونی و توقعِ اراده‌ی خالی، «محیط» را برای موفقیتش بازطراحی کنیم و «عاملیت» را در او پرورش دهیم.
عادت‌ها چگونه به ما فرصت زندگی بیشتر می‌دهند؟
عادت‌ها رفتارهای تکرارشونده‌ای هستند که با ایجاد مسیرهای عصبی خودکار در مغز، نیاز به تصمیم‌گیری‌های پرمصرف و خسته‌کننده را از بین می‌برند و با آزاد کردن انرژی ذهنی، به ما فرصت زندگی عمیق‌تر می‌دهند. در فرآیند تربیت نیز عادت‌سازی قاعده و محور اصلی است؛ زیرا اهداف تربیتی را از سطح تذکرهای فرساینده خارج کرده و به رفتارهای درونی و بدون مقاومت در کودک تبدیل می‌کند. برای این منظور، والدین باید رفتارهای مطلوب را به گام‌های کوچک روزانه تقسیم کنند و خود با ثبات و صبوری، الگوی عملی آن‌ها باشند.